Κασιδιάρης: Έλληνας πατριώτης και σωτήρας ή άλλο ένα πιόνι του συστήματος;

Κασιδιάρης: Έλληνας πατριώτης και σωτήρας ή άλλο ένα πιόνι του συστήματος;

Φυλακή. Αποκλεισμοί από τις εκλογές. Συνεχής σύγκρουση με το πολιτικό κατεστημένο. Ένας άνθρωπος που εξακολουθεί να συσπειρώνει χιλιάδες πολίτες που αισθάνονται ότι δεν εκπροσωπούνται. Κι όμως, πίσω από την εικόνα του διωκόμενου αντισυστημικού πολιτικού υπάρχει ένα ερώτημα που γίνεται όλο και πιο δύσκολο να αγνοηθεί: τελικά η παρουσία του ενώνει τον πατριωτικό χώρο ή τον διασπά τόσο ώστε να εξυπηρετεί ακριβώς εκείνο το σύστημα που δηλώνει ότι πολεμά;

Ο Ηλίας Κασιδιάρης δεν είναι ένα συνηθισμένο πολιτικό πρόσωπο.

Για ένα μεγάλο μέρος των υποστηρικτών του συμβολίζει αντίσταση.

Αντίσταση στην εξουσία.

Στην πολιτική ορθότητα.

Στη μετανάστευση χωρίς όρια.

Στην υποχώρηση απέναντι στα εθνικά θέματα.

Στην απαξίωση της πατρίδας.

Στο πολιτικό σύστημα που πολλοί Έλληνες θεωρούν κλειστό, ανακυκλούμενο και αποκομμένο από την πραγματική κοινωνία.

Για τους πολιτικούς του αντιπάλους, όμως, παραμένει ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα της Χρυσής Αυγής και ενός πολιτικού χώρου που συνδέθηκε με βία, ακραίο εθνικισμό και τελικά με μία από τις μεγαλύτερες ποινικές δίκες της μεταπολίτευσης.

Αυτές οι δύο πραγματικότητες υπάρχουν ταυτόχρονα.

Και ακριβώς εκεί ξεκινά η πραγματική έρευνα.

Η Χρυσή Αυγή είναι μέρος της ιστορίας του

Ο Κασιδιάρης υπήρξε κορυφαίο στέλεχος της Χρυσής Αυγής.

Το 2020 καταδικάστηκε για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης και τον Μάρτιο του 2026 η καταδίκη του επιβεβαιώθηκε σε δεύτερο βαθμό, με ποινή 13 ετών κάθειρξης.

Αυτό είναι δικαστικό γεγονός και δεν μπορεί να διαγραφεί από την πολιτική του διαδρομή.

Από την άλλη πλευρά, ένα σημαντικό μέρος του κοινού του θεωρεί ότι η υπόθεση απέκτησε έντονο πολιτικό χαρακτήρα και ότι η Δικαιοσύνη χρησιμοποιήθηκε παράλληλα με πολιτικές παρεμβάσεις για να αποκλειστεί ο ίδιος και ο χώρος του από την εκλογική διαδικασία.

Η ουσία λοιπόν δεν είναι να ξαναδικάσουμε τη δίκη μέσα από ένα άρθρο.

Η ουσία είναι να δούμε τι συνέβη μετά.

Γιατί η φυλάκιση δεν εξαφάνισε την πολιτική του επιρροή.

Σε αρκετές περιπτώσεις φαίνεται να την ενίσχυσε.

Από τη φυλακή στην πολιτική επιρροή

Μετά τη Χρυσή Αυγή, ο Κασιδιάρης επιχείρησε να δημιουργήσει νέο πολιτικό φορέα.

Το Εθνικό Κόμμα Έλληνες συγκέντρωσε γρήγορα κόσμο και κυρίως ένα κοινό που έβλεπε τον εαυτό του ως αντισυστημικό, πατριωτικό και βαθιά απογοητευμένο από τα κόμματα εξουσίας.

Και τότε ήρθαν οι εκλογικοί αποκλεισμοί.

Ο Άρειος Πάγος δεν επέτρεψε την κάθοδο του κόμματός του στις εκλογές του 2023.

Για τους υποστηρικτές του αυτό αποτέλεσε ακόμη μία απόδειξη ότι το σύστημα τον φοβόταν.

Για τους αντιπάλους του αποτέλεσε εφαρμογή της νομοθεσίας απέναντι σε έναν καταδικασμένο για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης.

Όποια κι αν είναι η πολιτική ερμηνεία, ένα πράγμα ήταν ξεκάθαρο:

υπήρχε ένα εκλογικό σώμα που ήθελε να τον ακολουθήσει και ξαφνικά δεν είχε το κόμμα του στο ψηφοδέλτιο.

Και εκεί συνέβη η κίνηση που άλλαξε τον πατριωτικό χώρο.

«Ψηφίστε Σπαρτιάτες»

Τον Ιούνιο του 2023 ο Κασιδιάρης ανακοίνωσε δημόσια τη στήριξή του στους Σπαρτιάτες.

Ένα κόμμα μέχρι τότε σχεδόν άγνωστο στο ευρύ κοινό.

Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα οι Σπαρτιάτες πέρασαν από την πολιτική αφάνεια στη Βουλή.

Αυτό δεν αφήνει πολλά περιθώρια αμφιβολίας για ένα πράγμα:

η προσωπική επιρροή του Κασιδιάρη ήταν τεράστια.

Ένα μέρος του κόσμου ψήφισε Σπαρτιάτες επειδή το ζήτησε ο ίδιος.

Και εδώ πρέπει να σταθούμε.

Το κοινό που ακολούθησε αυτή την κατεύθυνση ήταν σε μεγάλο βαθμό ένα κοινό διαμαρτυρίας, αντίδρασης και αντίθεσης προς το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα.

Δεν μπορεί κανείς να αποδείξει σήμερα πού θα κατέληγε κάθε μία από αυτές τις ψήφους αν δεν υπήρχε η επιλογή των Σπαρτιατών.

Είναι όμως απολύτως λογικό να θεωρηθεί ότι μεγάλο μέρος τους θα κατευθυνόταν σε άλλα κόμματα του αντισυστημικού, πατριωτικού ή εθνικού χώρου.

Και εκεί εμφανίζεται η πραγματική πολιτική ζημιά.

Οι Σπαρτιάτες πήραν τις ψήφους. Τι έδωσαν πίσω;

Αυτό είναι το σημείο που πρέπει να απαντηθεί χωρίς συνθήματα.

Οι Σπαρτιάτες μπήκαν στη Βουλή.

Μετά;

Έγιναν ισχυρή αντιπολίτευση;

Άλλαξαν κάποιο μεγάλο νομοσχέδιο;

Δημιούργησαν οργανωμένο πολιτικό ρεύμα;

Ένωσαν τον πατριωτικό χώρο;

Έχτισαν σοβαρή πολιτική δομή;

Ή άρχισαν πολύ γρήγορα εσωτερικές συγκρούσεις, διαφωνίες, αποχωρήσεις και δικαστικές περιπέτειες;

Το αποτέλεσμα είναι δύσκολο να παρουσιαστεί ως μεγάλη πολιτική νίκη του χώρου.

Και αυτό έχει πραγματική σημασία.

Γιατί εκείνες οι ψήφοι δεν ήταν απλώς αριθμοί.

Ήταν πολιτική δύναμη.

Ήταν αγανάκτηση.

Ήταν πολίτες που ήθελαν να στείλουν μήνυμα στο σύστημα.

Κι όμως, αντί αυτή η δύναμη να συγκεντρωθεί σε έναν σταθερό πολιτικό πόλο, διαχύθηκε σε ένα σχήμα που δεν κατάφερε να μετατραπεί σε αντίστοιχη πολιτική ισχύ.

Ποιος ωφελείται όταν η αντίσταση διασπάται;

Αυτό είναι το ερώτημα που δεν χρειάζεται καμία θεωρία συνωμοσίας για να τεθεί.

Όταν ένας εκλογικός χώρος χωρίζεται σε πολλά μικρότερα κόμματα, ο μεγαλύτερος πολιτικός αντίπαλός του ωφελείται αριθμητικά.

Το 2023 υπήρχαν ήδη η Ελληνική Λύση, η ΝΙΚΗ και άλλοι μικρότεροι σχηματισμοί δεξιότερα ή έξω από τη Νέα Δημοκρατία.

Οι Σπαρτιάτες προστέθηκαν ως ακόμη ένας πόλος.

Αν ένας σημαντικός αριθμός ψήφων αντί να ενισχύσει έναν ή δύο σταθερούς αντιπολιτευτικούς σχηματισμούς σπάει σε περισσότερα κομμάτια, τότε το πρώτο κόμμα παραμένει αναλογικά ισχυρότερο.

Αυτό δεν αποδεικνύει μυστική συνεργασία.

Αποδεικνύει όμως ένα πολιτικό αποτέλεσμα.

Η διάσπαση της αντιπολίτευσης σχεδόν πάντα βολεύει την εξουσία.

Και αυτό είναι το πραγματικά δύσκολο ερώτημα για τον Κασιδιάρη:

ήταν η στήριξη στους Σπαρτιάτες η μόνη λύση εκείνη τη στιγμή ή τελικά αποτέλεσε ένα από τα μεγαλύτερα αυτογκόλ του πατριωτικού χώρου;

Οι Σπαρτιάτες και η υπόθεση εξαπάτησης εκλογέων

Η υπόθεση πήρε και δικαστική διάσταση.

Η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου υποστήριξε ότι οι Σπαρτιάτες λειτουργούσαν ως πολιτικό όχημα του Κασιδιάρη.

Σε εκλογικό επίπεδο ο Άρειος Πάγος έφτασε να τον χαρακτηρίσει πραγματικό ηγέτη του κόμματος.

Η ποινική εξέλιξη όμως ήταν διαφορετική.

Το 2025 οι κατηγορούμενοι αθωώθηκαν για εξαπάτηση του εκλογικού σώματος.

Μετά από έφεση, τον Φεβρουάριο του 2026 το Εφετείο τους αθώωσε ξανά ομόφωνα.

Άρα η δημόσια εικόνα είναι πιο σύνθετη από τα αρχικά συνθήματα.

Η στήριξη Κασιδιάρη ήταν δημόσια.

Οι ψηφοφόροι γνώριζαν ότι την είχε δώσει.

Και το ποινικό δικαστήριο δεν έκρινε ότι αποδείχθηκε εξαπάτηση του εκλογικού σώματος.

Όμως η πολιτική αποτίμηση παραμένει διαφορετικό θέμα από την ποινική ευθύνη.

Το ότι δεν υπήρξε εξαπάτηση δεν σημαίνει αυτομάτως ότι η επιλογή ήταν πολιτικά επιτυχημένη.

Το πραγματικό πρόβλημα: μια δύναμη που δεν μετατρέπεται σε εξουσία

Εδώ ίσως βρίσκεται ο πυρήνας ολόκληρης της υπόθεσης.

Ο Κασιδιάρης έχει αποδείξει ότι μπορεί να συσπειρώνει κόσμο.

Το απέδειξε ακόμη και μέσα από τη φυλακή.

Αλλά τι αξία έχει μια μεγάλη κοινωνική συσπείρωση αν δεν μετατρέπεται ποτέ σε οργανωμένη, σοβαρή και αποτελεσματική πολιτική δύναμη;

Η πολιτική δεν είναι μόνο αντίσταση.

Δεν είναι μόνο οργή.

Δεν είναι μόνο ένα ισχυρό πρόσωπο.

Χρειάζεται πρόγραμμα.

Στελέχη.

Οργάνωση.

Οικονομική πρόταση.

Εθνική στρατηγική.

Κοινωνική πολιτική.

Σχέδιο διακυβέρνησης.

Και κυρίως ικανότητα συνεργασίας.

Αν όλος ο αντισυστημικός χώρος περιστρέφεται γύρω από προσωπικότητες που ανταγωνίζονται η μία την άλλη, τότε η εξουσία δεν χρειάζεται καν να τον νικήσει.

Αρκεί να τον αφήσει να διασπαστεί μόνος του.

Και εδώ αρχίζουν οι φήμες

Γύρω από τον Κασιδιάρη κυκλοφορούν εδώ και χρόνια διάφορες ιστορίες.

Ισχυρισμοί για πρόσωπα του περιβάλλοντός του.

Για επαγγελματικές και οικογενειακές διασυνδέσεις.

Για σχέσεις με οικονομικούς κύκλους.

Για υποτιθέμενες επαφές με ανθρώπους κοντά στην κυβέρνηση.

Για ξένα συμφέροντα.

Για μεγάλες χρηματοοικονομικές εταιρείες.

Κάποιες από αυτές τις ιστορίες επαναλαμβάνονται στα κοινωνικά δίκτυα χωρίς να συνοδεύονται από δημόσια αποδεικτικά στοιχεία.

Αυτό δεν σημαίνει ότι απαγορεύεται να ερευνηθούν.

Το αντίθετο.

Όταν υπάρχουν συγκεκριμένα ονόματα, εταιρείες και διασυνδέσεις, η δημοσιογραφική έρευνα οφείλει να ψάξει.

Αλλά μέχρι να εμφανιστούν έγγραφα, οικονομικά στοιχεία, εταιρικά μητρώα ή άλλες πραγματικές αποδείξεις, παραμένουν ισχυρισμοί και φήμες.

Και οι φήμες δεν είναι απόδειξη.

Είναι αφετηρία έρευνας.

Η πιο βαριά καταγγελία: «υπόγεια συμφωνία» με τον Μητσοτάκη

Τον Ιούνιο του 2026 εμφανίστηκε ακόμη σοβαρότερος ισχυρισμός.

Δημοσίευμα της εφημερίδας «Δημοκρατία» έκανε λόγο για πιθανή «υπόγεια συμφωνία» Μητσοτάκη, Κασιδιάρη, με σενάριο σύμφωνα με το οποίο η πολιτική επιστροφή του Κασιδιάρη θα μπορούσε να συγκεντρώσει δυσαρεστημένους δεξιούς ψηφοφόρους και να ενισχύσει τον κατακερματισμό του χώρου δεξιά της Νέας Δημοκρατίας.

Η πλευρά Κασιδιάρη αντέδρασε αμέσως.

Χαρακτήρισε το δημοσίευμα ψευδές και συκοφαντικό και απέστειλε εξώδικο ζητώντας ανάκληση.

Μέχρι σήμερα δεν έχει παρουσιαστεί δημόσια απόδειξη μυστικής πολιτικής συμφωνίας.

Το πολιτικό ερώτημα όμως που δημιουργήθηκε δεν εξαφανίζεται επειδή η καταγγελία διαψεύστηκε.

Γιατί αφορά το αποτέλεσμα:

αν μια πιθανή νέα κάθοδος Κασιδιάρη διασπάσει ακόμη περισσότερο τον πατριωτικό χώρο, ποιος θα είναι τελικά ο μεγαλύτερος κερδισμένος;

Μπορεί ένας εχθρός του συστήματος να γίνει πιόνι του χωρίς να το καταλάβει;

Εδώ φτάνουμε ίσως στο σημαντικότερο σημείο.

Όταν λέμε «πιόνι του συστήματος», δεν χρειάζεται να εννοούμε υποχρεωτικά έναν άνθρωπο που πήρε μυστική εντολή ή πληρώθηκε από κάποιο κέντρο.

Υπάρχει και κάτι πολύ πιο απλό.

Ένας άνθρωπος μπορεί πραγματικά να πιστεύει ότι πολεμά ένα σύστημα.

Να φυλακιστεί από αυτό.

Να αποκλειστεί από αυτό.

Να το καταγγέλλει καθημερινά.

Και παρ' όλα αυτά οι επιλογές του να οδηγούν σε αποτέλεσμα που τελικά το εξυπηρετεί.

Αν συγκεντρώνεις τη δυσαρέσκεια.

Αν την απομακρύνεις από άλλους πολιτικούς σχηματισμούς.

Αν τη μεταφέρεις σε ένα κόμμα που στη συνέχεια αποδυναμώνεται.

Και αν στο τέλος το κυρίαρχο κυβερνητικό κόμμα παραμένει ισχυρότερο απέναντι σε μια κατακερματισμένη αντιπολίτευση, τότε το αποτέλεσμα έχει σημασία ανεξάρτητα από την πρόθεση.

Και αυτό είναι πολύ πιο δύσκολο να απαντηθεί από το αν υπάρχει κάποια μυστική συμφωνία.

Ο διωκόμενος γίνεται ισχυρότερος

Υπάρχει ακόμη ένα παράδοξο.

Όσο περισσότερο το κράτος αποκλείει τον Κασιδιάρη, τόσο περισσότερο ενισχύεται στους ανθρώπους που ήδη πιστεύουν ότι το σύστημα τον φοβάται.

Η φυλακή γίνεται πολιτικό σύμβολο.

Ο αποκλεισμός γίνεται απόδειξη δίωξης.

Κάθε νέα απαγόρευση ενισχύει το αφήγημα:

«Αν δεν ήμουν επικίνδυνος για το σύστημα, γιατί προσπαθούν τόσο πολύ να με σταματήσουν;»

Αυτό δημιουργεί έναν κύκλο που δύσκολα σπάει.

Το κράτος προσπαθεί να μειώσει την επιρροή του.

Και ταυτόχρονα κάθε προσπάθεια περιορισμού μπορεί να ενισχύει τον πολιτικό μύθο του.

Άρα πρέπει να τεθεί και ένα ακόμη ερώτημα:

μήπως το ίδιο το σύστημα που εμφανίζεται να τον πολεμά έχει συμβάλει περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον στη δημιουργία του πολιτικού συμβόλου “Κασιδιάρης”;

Κανένας άνθρωπος δεν είναι η πατρίδα

Κι εδώ χρειάζεται κάτι που συχνά χάνεται όταν η πολιτική μετατρέπεται σε προσωπική λατρεία.

Η Ελλάδα δεν είναι κανένας πολιτικός.

Ο πατριωτισμός δεν ανήκει σε κανένα κόμμα.

Και κανένας ηγέτης δεν πρέπει να έχει λευκή επιταγή επειδή χρησιμοποιεί λέξεις όπως πατρίδα, έθνος, οικογένεια ή πίστη.

Ο πραγματικός πατριωτικός έλεγχος πρέπει να είναι σκληρότερος.

Όχι ευκολότερος.

Τι πέτυχες;

Τι ένωσες;

Τι δημιούργησες;

Ποιο σχέδιο έχεις;

Πώς θα κυβερνήσεις;

Πώς θα προστατεύσεις την οικονομία;

Την άμυνα;

Την οικογένεια;

Την παραγωγή;

Την παιδεία;

Την ιστορική ταυτότητα;

Μπορείς να συνεργαστείς με άλλους ανθρώπους του ίδιου χώρου;

Ή τελικά όλοι πρέπει να βρίσκονται κάτω από ένα μόνο όνομα;

Γιατί αν ο στόχος είναι πραγματικά η Ελλάδα, τότε το πρόσωπο πρέπει κάποτε να γίνει δεύτερο.

Πρώτη πρέπει να είναι η χώρα.

Τι θα γίνει στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση;

Εδώ θα κριθούν πολλά.

Αν ο Κασιδιάρης αποκτήσει ξανά δυνατότητα ενεργού πολιτικής παρέμβασης, θα επιχειρήσει να ενώσει τον αντισυστημικό πατριωτικό χώρο;

Θα μιλήσει με άλλους σχηματισμούς;

Θα επιχειρήσει ένα ευρύτερο μέτωπο;

Ή θα δημιουργηθεί ακόμη ένα κόμμα που θα διεκδικεί τις ίδιες ψήφους από Ελληνική Λύση, ΝΙΚΗ και άλλα κόμματα;

Αν συμβεί το δεύτερο, τότε το αποτέλεσμα θα είναι σχεδόν μαθηματικό.

Περισσότερη διάσπαση.

Περισσότερη εσωτερική σύγκρουση.

Περισσότερα κόμματα που διεκδικούν το ίδιο κοινό.

Και απέναντί τους ένα μεγάλο κόμμα εξουσίας που θα παραμένει συγκριτικά ισχυρότερο.

Κι αν αυτό επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά, κάποτε η ερώτηση θα γίνει αναπόφευκτη:

είναι πράγματι αποτυχία ή αυτό ακριβώς είναι το αποτέλεσμα που βολεύει περισσότερο το σύστημα;

Η δική μας σκέψη

Ο Ηλίας Κασιδιάρης έχει πραγματική πολιτική επιρροή.

Αυτό δύσκολα αμφισβητείται.

Ένας άνθρωπος που μπορεί μέσα από τη φυλακή να μετακινήσει αρκετές ψήφους ώστε ένα σχεδόν άγνωστο κόμμα να μπει στη Βουλή δεν είναι πολιτικά ασήμαντος.

Το θέμα όμως δεν είναι πόσο κόσμο μπορεί να συγκεντρώσει.

Το θέμα είναι πού οδηγεί αυτόν τον κόσμο.

Η στήριξη στους Σπαρτιάτες έδειξε τη δύναμή του.

Το πολιτικό αποτέλεσμα όμως άφησε πολύ μεγαλύτερο ερώτημα.

Γιατί η αντισυστημική ψήφος μετακινήθηκε.

Αλλά το σύστημα δεν ανατράπηκε.

Η πατριωτική αντιπολίτευση δεν ενώθηκε.

Οι Σπαρτιάτες δεν μετατράπηκαν σε έναν μεγάλο, σταθερό και αποτελεσματικό πόλο εξουσίας.

Και το κυβερνητικό σύστημα παρέμεινε όρθιο.

Άρα πλέον δεν αρκεί το επιχείρημα:

«Με πολεμούν, άρα είμαι ο σωστός.»

Η πολιτική απαιτεί αποτέλεσμα.

Οι φήμες για διασυνδέσεις, οικονομικά συμφέροντα και υπόγειες συμφωνίες οφείλουν να ερευνηθούν όπου υπάρχουν συγκεκριμένα στοιχεία.

Μέχρι τότε παραμένουν φήμες.

Αλλά το μεγαλύτερο ερώτημα δεν χρειάζεται ούτε ένα μυστικό έγγραφο.

Βρίσκεται ήδη μπροστά μας.

Ποιος ωφελείται από το αποτέλεσμα;

Αν ο Κασιδιάρης ενώσει έναν διαλυμένο πατριωτικό χώρο, παρουσιάσει σοβαρό πρόγραμμα και μετατρέψει την αντίδραση σε πραγματική πολιτική ισχύ, τότε οι πράξεις θα απαντήσουν.

Αν όμως η παρουσία του οδηγήσει ξανά σε ακόμη ένα κόμμα, ακόμη μία διάσπαση, ακόμη μία σύγκρουση μεταξύ ανθρώπων που υποτίθεται ότι επιδιώκουν τον ίδιο εθνικό στόχο, τότε η ερώτηση θα γίνει πολύ πιο βαριά.

Κασιδιάρης: ο Έλληνας πατριώτης που το σύστημα προσπαθεί να εξαφανίσει ή άλλο ένα πιόνι του συστήματος που συγκεντρώνει την αντίδραση, τη διασπά και τελικά την εμποδίζει να γίνει πραγματική εξουσία;

Μπορεί η απάντηση να είναι η πρώτη.

Μπορεί να είναι η δεύτερη.

Μπορεί η αλήθεια να βρίσκεται κάπου που σήμερα δεν βλέπουμε ακόμη.

Αλλά ένα πράγμα δεν πρέπει να ξανακάνει ο πολίτης:

να παραδίδει την κρίση του σε κανέναν πολιτικό επειδή απλώς του λέει αυτά που θέλει να ακούσει.

Κοιτάμε τα γεγονότα.

Κοιτάμε τις συμμαχίες.

Κοιτάμε το αποτέλεσμα.

Κοιτάμε ποιος τελικά κερδίζει.

Και μετά αποφασίζουμε.

Γιατί στην πολιτική ακόμη και εκείνος που φωνάζει πιο δυνατά ότι πολεμά το σύστημα μπορεί κάποτε να αποδειχθεί το πιόνι που το σύστημα χρειαζόταν περισσότερο.

Πίστευε και μη, ερεύνα.

Δες την Πραγματικότητα.