Η ψήφος είναι δικαίωμα. Τι συμβαίνει όταν ο πολίτης παύει να πιστεύει ότι έχει δύναμη;
Η δημοκρατία δεν εξαντλείται στην κάλπη. Αρχίζει από την επιλογή και συνεχίζεται με μνήμη, έλεγχο και απαίτηση λογοδοσίας.
Ψήφος: Το Σύνταγμα κατοχυρώνει την άμεση, καθολική και μυστική ψήφο. Όμως πίσω από τη νομική διατύπωση υπάρχει ένα πολύ πιο δύσκολο κοινωνικό ερώτημα: τι αξία έχει ένα δικαίωμα όταν ο πολίτης σταματά να πιστεύει στη δύναμή του;
Ο πατέρας που αγωνιά για το ενοίκιο, η μητέρα που προσπαθεί να μεγαλώσει δύο παιδιά, ο νέος που αναρωτιέται αν υπάρχει μέλλον στην Ελλάδα δεν σκέφτονται καθημερινά άρθρα του Συντάγματος. Σκέφτονται αν μπορούν να ζήσουν αξιοπρεπώς.
Και κάπου εκεί γεννιέται η φράση: «Όλοι ίδιοι είναι. Τι θα αλλάξει αν ψηφίσω;»
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο εκλογικό. Είναι βαθύτερα δημοκρατικό. Γιατί όταν ένας άνθρωπος πιστέψει ότι η συμμετοχή του δεν έχει νόημα, δεν απομακρύνεται μόνο από την κάλπη. Απομακρύνεται σταδιακά από την ίδια την ιδέα ότι μπορεί να ζητήσει λογαριασμό.
Η ψήφος δεν είναι λευκή επιταγή
Ο πολίτης δεν γράφει νόμους, δεν υπογράφει συμβάσεις, δεν διορίζει διοικήσεις. Αυτά τα κάνει η εξουσία. Άρα η κύρια ευθύνη για μια πολιτική απόφαση ανήκει σε εκείνον που είχε τη γνώση, την αρμοδιότητα και την υπογραφή.
Η ευθύνη του πολίτη είναι διαφορετική: ποιον επέλεξε, με ποιο κριτήριο, τι θυμήθηκε, τι ξέχασε και αν συνέχισε να ελέγχει μετά την κάλπη.
Το «όλοι φταίμε το ίδιο» μπορεί να γίνει ένας βολικός τρόπος να αθωωθεί εκείνος που είχε περισσότερη δύναμη.
Η οικογένεια κρίνει την πολιτική διαφορετικά
Για μια οικογένεια η πολιτική δεν είναι τηλεοπτική αντιπαράθεση. Είναι μισθός, στέγη, παιδεία, υγεία, ασφάλεια, χρόνος, δυνατότητα να κάνεις παιδί και να μπορείς να το μεγαλώσεις.
Όταν οι πολίτες ακούν για επιτυχίες αλλά στο σπίτι τους νιώθουν ότι μικραίνει η δυνατότητα επιλογής, δημιουργείται ένα χάσμα. Και όταν αυτό το χάσμα μένει αναπάντητο για χρόνια, η απογοήτευση γίνεται αποχή.
Η δική μας σκέψη
Μια υγιής δημοκρατία δεν χρειάζεται πολίτες που συμφωνούν μεταξύ τους. Χρειάζεται πολίτες που συμμετέχουν, ελέγχουν, θυμούνται και αλλάζουν άποψη όταν τα γεγονότα το απαιτούν.
Το μεγαλύτερο ίσως πρόβλημα δεν είναι να ψηφίσει κάποιος «λάθος». Είναι να πειστεί ότι η δική του φωνή δεν έχει καμία σημασία.
Αν ο πολίτης παραιτηθεί από τον έλεγχο, ποιος ακριβώς μένει να ελέγξει εκείνους που κυβερνούν;
Πίστευε και μη, ερεύνα.
Δες την Πραγματικότητα.
Το άρθρο βασίζεται στις πρωτογενείς πηγές που παρατίθενται. Όπου γίνεται ερμηνεία ή αξιολογική κρίση, αυτή διατυπώνεται καθαρά και δεν παρουσιάζεται ως πρωτογενές γεγονός.
